Grand Theatre

dinsdag 1 en woensdag 2 maart

Wormen Flyer

Bekijk de scènefoto's van Harry Bos...

 
Sinds de publicatie van HUIS CLOS (Met gesloten deuren) in 1945 werd het stuk wereldwijd 27536 keer opgevoerd. Sartres hel wordt werkelijkheid als jij in al die 27536 opvoeringen dezelfde rol zou moeten spelen. De vier meiden van de Productiegroep gaan de strijd aan met Sartre en met vleesgeworden theaterduivel Peter Gorissen.
 
...Het is onmogelijk het ‘zijn’ te definiëren als een tegenwoordigheid,
aangezien de afwezigheid eveneens het ‘zijn’ onthult.
Aangezien níet daar zijn, nog steeds ‘zijn’ is...
 
Een voorstelling van Nina van den Berg, Karlijn Doorenspleet, Marieke Giebels, Mirthe Labree en Peter Gorissen.
 
GRAND THEATRE
Grote Markt 35, Groningen
Dinsdag 1 maart, 20:30 uur
Woensdag 2 maart, 20:30 uur
Entree 12,- of 9,- (kortingspas)
of 7,50 (Grand Pas)
Kassa 050 - 314 05 50
www.grandtheatregroningen.nl
techniek Herman van Keulen
licht Wil Frikken
kostuums Aafje Horst
flyer Hans Schripsema
artistieke leiding Koen Jantzen
 

INTERVIEW (met dank aan het Grand Theatre)

Hoe komen jullie bij deze tekst?
Nina: We wilden graag een repertoirestuk doen omdat we dat tijdens onze opleiding nog niet gedaan hadden. Ik kende dit stuk, het is een van Peters favoriete stukken en er zitten vier rollen in, inclusief de bediende die bij ons een belangrijk personage is.
Mirthe: Het verhaal is een raadsel. Drie mensen zitten opgesloten voor de eeuwigheid. Alles wat ze doen, doen ze voor de honderdduizendste keer. En gaan ze nog honderdduizend keer doen. Het stuk eindigt met de zin: ‘Laten we doorgaan’.

'Huis Clos' is toch het stuk met de beroemde zin: ‘De hel, dat zijn de anderen’?
Peter: Ja, en voor ons is de hel ook de eeuwigheid; dat het nooit zal stoppen. En dat ze niets kunnen veranderen. Ze weten precies: als ik dit doe, zal de ander zo reageren. Als ze ruzie maken, is er geen emotionele bevrediging want het lag toch al vast hoe het zou gaan.
Karlijn: We proberen als speelsters die hel wel te saboteren maar dat lukt nooit. Het is zelfs nog erger: we zijn ook constant wakker.
Nina: Er is een moment dat de deur openstaat en dan zouden we kunnen ontsnappen. Maar we gaan niet weg, we blijven.

Wat bevalt jullie eigenlijk aan het stuk?
Peter: Wat ik er mooi aan vind is dat ieder woord in 'Huis Clos' een handeling is. Niet alleen als personage maar ook als speler zit je opgesloten. De tekst is dwingend. Je krijgt geen speelruimte cadeau. Eigenlijk zouden ze andere dingen met elkaar willen doen maar ja, die staan niet in tekst! Je kunt dus ook zeggen: "De hel, dat is de tekst!"
Nina: In ons vorige stuk, 'In de huid', liet regisseur Irma Nijenhuis ons vooral samenspelen om kijken wat er dan gebeurt. Daardoor wisten we op den duur alles van elkaar, ook wat we bij elkaar konden 'triggeren'.
Peter: Ze zijn als viertal inderdaad al prachtig op elkaar ingespeeld. Mijn uitdaging is om dat mee te nemen in dit stuk. Dat je geen scheiding ervaart tussen de tekst en hun eigen associatieve wereld. Dat je toch de mensen ziet, ook al lijkt alles onveranderbaar.