Daar sta je dan, met je goeie gedrag en glitterbretels. 

Diploma op zak. Klaar om aan de slag te gaan.

Dolenthousiast, met een hoofd vol spanning voor wat komen gaat. 

De vloer op.

Dat wil ik.

Doodeng.

Wat doe ik mezelf eigenlijk aan?

De heer R. Shaffy schreef ooit het lied “Als het stormt”:

Want de klip gaat niet opzij

En de wind gaat niet opzij

Je schip maakt haast slagzij

Want de storm kan niet voorbij

Het geweld het gevaar en de

Angst die hoort erbij

Je hulpkreet hoort erbij

Maak de zeilen nu maar vrij

Als ‘t stormt in je hart

Ga mee, ga mee

Daar gaan we dan. Nu mogen we. Met ons schip.

Samen een diepere grondslag maken in hetgeen, dat alles kan zijn, wat je wilt.

Waar we mogen doen en laten, maken en kraken en onszelf kunnen (her)ontdekken.

Breek mij maar af.

En bouw me daarna weer op. 

Want, nu mag ik gaan varen met mijn schip over wateren die onheilspellend spannend en onzeker zijn, waar De Noorderlingen mijn thuishaven mag zijn.