productiegroep



Ieder kind is een klein beetje kunstenaar. Het is pas wanneer de volwassenheid begint af te geven op ons dat we de theatrale jeugdigheid omvormen tot een grotemensenversie daarvan. Iedereen doet dat op diens eigen manier. De houthakkers, de bouwvakkers en de koekebakkers komen allemaal voort uit een klein beetje kunstenaar. Ons innerlijke kind is nooit echt verloren, al geloven we vaak het tegenovergestelde.

 

Ik heb gedanst van geluk op de fiets.

Onhandig, nu is mijn fiets stuk.

 

Ik kan mijn geluk niet op, het voelt alsof ik meer leef dan ooit tevoren. Alle mensen die ik ontmoet, alle deurtjes die ik open, al het alles op de wereld. Ik leef duizend levens. Ik weet van steeds meer dingen dat ik ze nog niet weet. Nog niet.

 

Op mijn twaalfde heb ik in theater mijn manier gevonden. Mijn manier van de kinderlijke creativiteit omvormen tot een grotemensending. Zes jaar later ben ik kunstklooier en kan ik mijn geluk niet op. Ik hoefde weinig om te vormen en voel mij met achttien jaar meer kind dan ooit. Het innerlijke kind is nooit echt kwijt, maar kunstenaars hebben de oneerlijke voorsprong hun speelse jaren makkelijker te vinden. Ieder kind is kunstenaar en elke kunstenaar is kind.

 

Lieve Noorderlingen-team, ik ben dankbaar dat ik dans van geluk op de fiets.

 

Jullie weten de helft niet van wat jullie hier tot stand brengen.

 

Dank jullie wel.