Met langzame, onzekere stappen loopt een meisje een ruimte binnen die ze niet herkent. “Hallo en welkom in mijn huis,” roept ze zachtjes. Ze gooit de zware zwarte gordijnen open. En bouwt een decor. 

Ze zet een spiegel neer. Ze kijkt erin en ziet een jonge vrouw, met op haar hoofd een papieren kroontje. Dat is haar favoriete kostuum. Ze trekt haar sokken uit en ontdekt haar tenen. Op haar pas ontdekte tenen loopt ze naar een klein raampje in de hoek van de ruimte. Haar ruimte, haar koninkrijkje. Ze tuurt naar buiten. Ze vraagt zich af:

Is dit de hemel?

Is dit de magie die ik zocht? 

Ze spreekt een liefdesverklaring uit naar haar inmiddels vertrouwde spiegelbeeld en besluit:

Ik maak van deze plek mijn speeltuin, waar alles zweeft en niets zinkt. 

Ze begint te spelen, te springen, te dansen en te zingen. En, als jij nu eens door haar kleine raampje kijkt, zie je haar daar nog steeds. Spelend met haar papieren kroon in haar zwevende speeltuin. Ze heeft haar magie gevonden en wil dat best met je delen.